پست وبلاگ

پارادوکس سیستم تونی – چرا تراکتور خسته کننده بازی می کند؟

پارادوکس سیستم تونی – چرا تراکتور خسته کننده بازی می کند؟

گروه ورزش و سرگرمی اکوتو؛ تغییرات بیکباره تیم، کوچ ستاره ها و نا آماده بودن سربازها همگی دلایل منطقی ای برای نتایج ضعیف این روزهای تراکتور است اما در زیر یک تحلیل فنی برای بازی های خسته کننده و دنباله رو آن، نتایج ضعیف این تیم می آوریم:

تفاوت تراکتور تونی این فصل با تراکتور تونی دو دوره اول در چیست؟

سیستم اولیه

سیستم پایه تراکتور در تمامی بازی های این فصل ۴۲۳۱ بوده است. در حالی که در دو دوره نخست حضور تونی در تراکتور، سیستم پایه این تیم ۴۳۳ بوده است.

تراکتور در دو دوره قبلی تنها با یک هافبک دفاعی بازی کرده است در حالی که در فصل حاضر با دو هافبک دفاعی بازی می کند.

تنها هافبک دفاعی تراکتور در دو دوره قبلی در انتقال سریع توپ و پایه ریزی ضد حملات، نقش اساسی بازی کرده است. در حالی که دو هافبک دفاعی تراکتور فعلی عملاً هیچ نقشی در بازی سازی مؤثر – هجومی – ندارند.

دو هافبک مرکزی ِ مقابل هافبک دفاعی در سیستم ۴۳۳ دو دوره قبلی، بسیار خلاق و نزدیک به وینگرهای هجومی ساید خود بازی می کردند. در حالی که در سیستم ۴۲۳۱ فعلی، تنها یک هافبک هجومی حضور دارد و بدیهی ست که این هافبک، امکان حضور همزمان در دو جناح بازی را نمی تواند داشته باشد. اگرچه در هماهنگی با وینگر یک جناح نیز مشکل اساسی دارد.

در سیستم ۴۳۳ قبلی، مدافعان کناری، توأماً با رساندن خود به منطقه مالکیت توپی، رأس سوم مثلث های هجومی تراکتور از کناره ها را می ساختند. در حالی که در تراکتور ۴۲۳۱ فعلی، مدافع راست نقش مؤثری در تدارک هجوم ها ندارد.

تراکتور در پست ِ مقابل هافبک دفاعی سیستم ۴۳۳ (۴۱۲۳) سال های اخیر، همواره از وجود دو هافبک مرکزی بسیار خلاق و دو پاسور توانا بهره مند بوده است. ترکیب هایی نظیر توزی – لوپز، دهنوی – لوپز، علی کریمی – احمد زاده و احمد زاده – نریمان جهان، این تیم را به یکی از پرموقعیت ساز ترین تیم های چند فصل اخیر مبدل کرده بود. در حالی که همه بار هجومی تراکتور این فصل بر عهده تنها هافبک هجومی شان بوده است. سامان نریمان جهان و یا بختیار رحمانی. چنانچه این دو بازیکن توأماَ نیز در ترکیب قرار بگیرند به ناچار یکی از آنها باید در پست وینگر بازی کند.

فاصله ای که بین خط حمله و خط هجومی این تیم از مرکز افتاده است مانع از خلق موقعیت ها از عمق و تک به تک شدن مهاجم مرکزی می شود. این مسأله با عدم افزوده شدن دو مدافع کناری به ساید هجومی و یا عدم هماهنگی تنها هافبک هجومی با وینگرها در کناره ها نیز، تراکتور را بیش از پیش در حملات خنثی کرده است. حال آنکه در تنها بازی که مدافع چپ کناری این تیم – سعید آقایی – به طور مکرر در حملات شرکت کرده ، این تیم یک برد مهم ۹ نفره در خانه حریف کسب کرده است. جالب اینجاست که تراکتور ۱۰ نفره گل برتری را زمانی به ثمر رساند که این تیم با یک هافبک دفاعی به بازی ادامه داد.

تراکتور دو دوره نخست تونی بی محابا حمله میکرد و این تیم بغیر از چند بازی آسیایی که اسیر ضد حملات مهاجمان توانمند و گرانقیمت حریفان شد، در بیشتر بازی ها، چهره یک غالب را به خود می گرفت. در حالی که تراکتور این فصل تونی بسیار محتاط بازی می کند. شیوه ای که تنها در برابر چند حریف بسیار قدرتمند در خانه آنها منطقی به نظر می رسد. اما اتخاذ سیستم ۴۲۳۱ در تمامی بازی ها در یک ترنمنت لیگی (غیر حذفی) برای یک تیم مدعی به هیچ وجه جالب توجه نیست.

اتخاذ چنین سیستم هایی برای ترنمنت های حذفی منطقی تر به نظر می رسد اما در لیگ های طولانی مدت، بدون شک تیمی که بهترین خط حمله را در اختیار دارد جزو مدعیان اصلی لیگ محسوب خواهد شد.

چرا ۴۲۳۱ فصل قبل جواب داد؟

در بررسی علل بازی کسل آور تراکتور فصل حاضر شاید به یک سؤال اساسی برخورد کنیم، اینکه اگر مشکل تراکتور در سیستم جدید ۴۲۳۱ خلاصه می شود پس چگونه این تیم در ۱۰ بازی پایانی فصل قبل همچنان هجومی ترین تیم ایران بود!؟

پاسخ این سؤال بسیار واضح است، دو هافبک دفاعی تراکتور فصل اخیر عملاً چه در انتقال سریع توپ با پاس های بلند و چه نزدیک شدن به تنها هافبک هجومی تیم و آغاز حرکات کوتاه جهت پی ریزی حملات پرحوصله عاجزند. در حالی که دو هافبک دفاعی فصل قبل، یکی در انتقال سریع توپ ها از فاز حمله به فاز هجومی با پاس های بلند دقیق و دیگری در پی ریزی حملات به شیوه پاس کوتاه به اندازه دو هافبک هجومی بازی ساز توانمند ظاهر شدند.

حمزه، پارادوکس فلسفه کاری تونی

اینکه حمزه خوب است یا بد و یا اینکه این بازیکن بدرستی تغذیه نمی شود در مجال این متن نخواهد گنجید اما آنچه که واضح است اینست که نوع بازی حمزه به هیچ وجه در سیستم و فلسفه تونی نمی گنجد. باید پرسید چرا یک مهاجم فیزیکی و تنومند به سیستم مربی ای اضافه می شود که بازی مستقیم و سانتر از جناحین در تفکرات وی جایی ندارد و یا خوشبینانه کمرنگ است؟ شاید بهمین دلیل است که تراکتور در بازی مقابل پرسپولیس عملاً روی به بازی مستقیم می آورد، یکی آنکه هافبک های دفاعی این تیم توان بازی سازی را ندارند دوم آنکه تنها هافبک هجومی این تیم به فاصله بسیاری از خط میانی و هجومی در منطقه خنثی حضور دارد.

درباره ی طاهر صاحبی

مقالات مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *