پست وبلاگ

از ادینهو تا حمزه – نقطه قوت دیروز نقطه ضعف امروز

از ادینهو تا حمزه – نقطه قوت دیروز نقطه ضعف امروز

پاشنه آشیل فصل قبل تراکتور خط دروازه و خط دفاعی اش بود، در عوض خط حمله آتشین، جور همه اشتباهات خط دفاعی و دروازه تیم را یک تنه می کشید. اما در پایان فصل، خط حمله تراکتور حریف خط دفاعی خود نشد!

در فصل اخیر تراکتور در خط دروازه و دفاع تقویت شده است، این هم از نظر دفاع فردی و هم از نظر سازمان دفاع تیمی کاملاً ملموس است اما در عوض خط حمله تراکتور جدید چیزی در حد خط دفاعی فصل قبل عمل کرده است. در پنج هفته ابتدایی یک آمار فاجعه انگیز از خود به جا گذاشته است.

جمله: “فوتبال یک بازی گروهی ست” نمی تواند ناقض قابلیت های فردی و تأثیرگذاری های بازیکنان نابغه در تیم ها باشد. گاهی نوابغی ظهور می کنند که یک تنه تیم ها را خوشبخت می کنند. ادینهو یک نابغه در سطح لیگ برتر ایران بود، واقعیت اینست که تراکتور به سادگی او را از دست داد و جایگزین او ۵ بازی کامل فرصت داشت تا قابلیت های خود را نشان دهد، اما این چنین نشده است. اگرچه هافبک های تراکتور در این مسأله بی تقصیر نیستند اما به هر حال حمزه مهاجمی نبوده است که همانند ادینهو از تک موقعیت ها نهایت استفاده را ببرد و این نگران کننده است.

بررسی های آماری نشان می دهد، بازیکنانی که سطح آنها بالاتر از فوتبال ما بوده است بسیار زودتر از حمزه، خودی نشان داده اند.

شاید یکی از با کیفیت ترین بازیکنان خارجی که در تراکتور توپ زده، فلاویو لوپز بوده است. لوپز نخستین بازی خود را در استادیوم آزادی برابر دیدگان ۱۰۰ هزار تماشاگر که از قضا ۷۰ هزار نفر آن آبی پوش بود انجام داد. این بازیکن نتنها برای نخستین بار بازی در لیگ ایران را تجربه می کرد بلکه دیرتر از بازیکنان داخلی به تیم اضافه شد و مهمتر از همه شرایط خاص آن بازی گویای همه چیز بوده است؛ تراکتور تا لحظات پایانی از استقلال پر مهره دو بر یک پیش می افتد، سید محسن حسینی – آخرین مرد دفاعی تراکتور – با اعتماد بنفس خاص خود هوس دریبل زدن زیدان آسیا می کند اما مجتبی جباری با تیزهوشی توپ ربایی می کند و گل تساوی را وارد دروازه تراکتور می کند. محسن حسینی گریه کنان تعویض می شود تا کمی از درد وجدان و خشم قلعه نوعی فرو نشیند. پس از دقایق ۸۰ فلاویو لوپز وارد بازی می شود و در نخستین لمس، توپ را وارد دروازه سید مهدی رحمتی می کند. به واقع این یک ضربه اتفاقی نبوده است و بی دلیل نبوده که لوپز یکی از بهترین های تراکتور در دو فصل لقب میگیرد.

پس از آن نوبت به هنرنمایی های رودریگو توسی می رسد حتی جاسم کراری که در ۳ دقیقه ای که فرصت حضور در بازی برابر راه آهن را پیدا می کند از تراکتور بازنده یک تیم برنده می سازد.

و ادینهویی که تنها فرصت چند جلسه تمرین را داشته است درهمان بدو ورد به بازی چارچوب شناسی خود را با گشودن دروازه مدعی فصل قبل به رخ حریفان می کشد.

همه بازیکنان بزرگی که به تراکتور آمده اند فقط در چند ده ثانیه قابلیت های خود را نشان داده اند، آنها در بازی های بسیاری یک تنه سرنوشت بازی را عوض کرده اند. اما حمزه پس از ۵ بازی نشان داده است که در زدن ضربات نهایی تعلل می کند در واقع اصلاً ضربه ای به سمت چارچوب نمی زند. و این حداقل انتظاریست که از یک سنتر فوروارد می رود! و حالا استرس گل نزدن های متوالی و باری که بر دوش تنها مهاجم این روزهای سیستم تونی روز به روز سنگینی می کند.

به نظر می رسد تصمیمات و محاسبات کمیته فنی و یا شاید فردی در جا به جایی ادینهو با حمزه بکلی زیر سؤال رفته است. مگر آنکه در آینده معجزه ای رخ دهد.

درباره ی طاهر صاحبی

مقالات مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *