پست وبلاگ

این ۴۲۳۱ لعنتی!

این ۴۲۳۱ لعنتی!

فوتبال سنتی ِ دفاع ِ فرد نفره بتدریج جای خود را به فوتبال کلاسیک خطی ۴۴۲ داد. دیگر از سوئیپر خبری نبود و وظیفه سوئیپر بر عهده هافبک دفاعی گذارده شد. ۴۴۲، سال های بسیاری دوام آورد به نظر یک سیستم ایده آل بود، هنوز هم خواهان دارد اما چند سالیست دو سیستم مدرن ۴۳۳ و ۴۲۳۱ سیستم غالب فوتبال محسوب می شوند.

۴۳۳ سیستم تکمیل یافته ۳۴۳ یوگوسلاوی دهه ۵۰ بود. آنها بواسطه داشتن وینگرها، هافبک های هجومی و پلی میکرهای متبحر، به نوعی مبدع این سیستم هجومی بودند. حفظ توپ به کمک پاس های کوتاه متوالی، انتقال سریع دفاع به حمله با پاس های بلند دقیق و عدم اجازه ریسک حمله با نفرات بیشتر به تیم مقابل از قابلیت های این سیستم بود.
سال ها بعد بارسلونا به رهبری گواردیولا و به مدد ابزاری نظیر ژاوی، اینیستا، مسی، پدرو و بعدها نیمار، دوباره سیستم ۴۳۳ را به چرخه فوتبال بازگرداند. اما در مقابل یک سیستم محافظه کارانه با آرایش ۴۲۳۱ و شاید در مقابله با همین سیستم بوجود آمد. اما اگر نمی توانیم یک سیستم را آنگونه که باید پیاده کنیم لااقل برای تقلید همان هم نیاز به ابزار آن بشدت احساس خواهد شد. سیستم ۴۲۳۱ مونیخ ِ هانکس متکی بر دو هافبک دفاعی بسیار خلاق بود و از این رو حرکت های تیمی مونیخ ِ هانکس در آرایش به ظاهر دفاعی اما با قابلیت هجومی فوق العاده بالا بود. در مقابل، دو هافبک دفاعی ِ همین سیستم در تیم ملی ایتالیای دهه اخیر، هافبک دفاعی محض و مخرب بودند. و از این رو ایتالیا با سیستمی مشابه، موقعیت هایی به مراتب کمتر به حریفان می داد و البته خود نیز چشم به تک موقعیت ها می دوخت. برای درک تفاوت ِ ۴۲۳۱ دو تیم کافی ست به قابلیت های هجومی بازیکنی نظیر شواین اشتایگر با گاتوسو یا آمبروسینی توجه کنیم. ایتالیا در بازیهایی که این دو هافبک مخرب را همزمان به بازی گمارده است تقریباً بازی را کاملاً ساکن کرده است.

تراکتور از همان زمان تخت جمشید به عنوان یک تیم هجومی شناخته شده بود، برای تیمی که هرگز در قواره های یک تیم مدعی قهرمانی ظاهر نمی شد اما آمار گلزنی فوق العاده ای از خود به جای می گذاشت. گلزن هایی نظیر حسین خطیبی، رسول خطیبی، کوروش برمک،علی باغمیشه، زارع و… همگی نشان دهنده این بود که فوتبال این خطه بر پایه یک فوتبال هجومی ست. فراز کمالوند که خیلی زود پی به این خصیصه مردم تبریز برد از همان ابتدا آرایش ۴۳۳ را در یادگار امام(ره) پیاده کرد. او میدانست که برای مردم تبریز چیزی بیشتر از باخت می تواند آزار دهنده باشد و آن ارائه یک فوتبال محتاطانه بود. هواداران تراکتور به آن اندازه که از فوتبال محتاطانه و با ترس، نفرت داشتند از باخت نداشتند! واین پایه های محبوبیت کمالوند را بنا نهاد. فوتبالی پر جسارت با ابزاری متوسط.

پس از کمالوند، قلعه نوعی سیستم محتاطانه خود یعنی ۴۲۳۱ و گاهی ۴۴۲ را در تراکتور بکار گرفت اما خیلی زودتر از آنکه دیر شود به اشتباه خود پی برد. قلعه نوعی نیمه اول بازی با پرسپولیس را به گونه ای با آرایش محتاطانه آغاز کرد که تراکتور در همان نیمه اول یک پنالتی و چندین موقعیت بسیار خطرناک به پرسپولیس داد. پس از آنکه تراکتور در نیمه دوم با تغییر سیستم و ورود ابراهیمی و کیانی آرایش هجومی دوران کمالوند را به خود گرفت، توانست ۴ بار دروازه تیم پرسپولیس را باز کند. پس از قلعه نوعی، تونی پیرو سیستمی بود که کمالوند آن را در تراکتور نهانیده کرده بود. آن ۴۳۳ هجومی. اما تونی گاهی در استفاده از این سیستم در برابر تیم های قدرتمند زیاده روی می کرد! به گونه ای که چندین و چند بار بکار گیری همین سیستم در عربستان و امارات تراکتور را در همان مرحله گروهی آسیا حذف گردانید. اگرچه در دوران کمالوند، اننظارات به اندازه دوران تونی نبود.

تراکتور خطیبی فصل قبل با ۴۴۲ هجومی آغاز کرد، خط حمله او به قدری زهردار بود که هیچ منتقدی جرأت انتقاد از نحوه تغییر سیستم از ۴۳۳ به ۴۲۲ به خود ندهد. شاید اگر خطیبی در انتخاب مدافعان دقت بیشتری داشت به فاصله ۶ هفته به پایان لیگ قهرمانی لیگ برتر ایران را جشن می گرفت. خطیبی وقتی نتوانست مدافعی به خدمت بگیرد ترجیح داد بهترین هافبک دفاعی ایران را به تراکتور بیاورد. او آندو تیموریان را بخدمت. حالا تراکتور دو هافبک دفاعی تراز اول در اختیار دارد اما سیستم خطیبی بر پایه یک هافبک دفاعی می چرخد و اینجاست که هر مربی در حضور مهدی کیانی و آندو تیموریان وسوسه می شود تا حتی در خانه از سیستم ۴۲۳۱ استفاده کند. تراکتور با حضور این دو هافبک، تغییر سیستم داد، تونی آمد اما تراکتور همچنان ۴۲۳۱ بکار خود ادامه داد و اتفاقاً فوق العاده هم عمل کرد.

شاید تونی و دستیاران یک اشتباه بزرگ محاسباتی انجام دادند آنها این شیوه موفقیت را منحصراً به سیستم ۴۲۳۱ نسبت دادند در حالی که نبض حرکت تیمی که ۴۲۳۱ بازی می کند بر دوش دو هافبک دفاعی ست. کیانی و تیموریان با اینکه در کارهای دفاعی بسیار مستحکم هستند اما کیانی در انتقال سریع توپ ها ازدفاع به حمله با پاس های دقیق بلند تبحر داشت و حال آنکه آندو علاوه بر کارهای دفاعی، در نقش یک پاسور ِ با قابلیت بالا عمل می کرد و اینگونه بود که تغییر سیستم ۴۲۳۱ نتنها خطوط دفاعی تراکتور را مستحکم می نمود در فاز هجومی نیز آنچنان این تیم را به دردسر نمی انداخت.

تیم فعلی تونی ۳ هافبک دفاعی دارد، سینا عشوری، احمد عبدالله زاده و آگوستو سزار، اگرچه هیچ شک و شبهه ای بر قابلیت های انفرادی این بازیکنان وارد نیست اما هوادار بخوبی میداند که آنها قابلیت های هجومی آندو و کیانی را ندارند و اینگونه تراکتور امسال بسیار کسالت بار بازی می کند. چرا که یک خلاء بزرگ میان خط دفاعی و خط هافبک های هجومی باز شده است و آن خطی ست که فصل قبل توسط کیانی و آندو پوشش داده می شد. از این رو اگر تراکتور نیم فصل دوم ِ فصل قبل شبیه بایرن مونیخ ِ هانکس بازی می کرد تراکتور فصل ِحاضر، با همان ۴۲۳۱ اما چیزی شبیه به ایتالیای یک دهه اخیر بازی می کند.

درباره ی اکوتو

اکوتو ، یعنی اقتصاد و گردشگری در خدمت هم ، در کنار هم ، گردشگری صرف برای قشر مرفه جامعه است و اقتصاد صرف ، برای کسانی است که فکر می کنند زندگی فقط پول است ! باید پول درآورد و از زندگی لذت برد ، گردشگری شاید بهترین لذت دنیاست...

مقالات مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *